Wiosną 2004 r. powstało Poznańskie Stowarzyszenie Żużlowe, a pod koniec 2005 r. zgłoszono drużynę PSŻ-u Poznań do rozgrywek II ligi i zakontraktowano pierwszych czterech zawodników. Zmagania ligowe drużyny z Golęcina kibice obserwowali nieprzerwanie przez sześć sezonów do 2011 r. Przed kilkoma dniami poznańscy działacze oświadczyli, że w sezonie 2012 drużyna seniorów nie wystartuje w rozgrywkach ligowych.

Wcześniej drużyna ligowa z grodu Przemysława występowała w rozgrywkach II-ligowych w 1991 r. pod nazwą „Polonez”, a ostatni turniej żużlowy przed inauguracją w 2005 r. odbył się w 1995. Był nim EB CUP.

W obliczu wycofania poznańskiej drużyny z rozgrywek ligowych, o wszystkich wydarzeniach z przeszłości i początkach sportu żużlowego w Grodzie Przemysława będziemy Państwa informować w cyklicznych artykułach pod wspólnym tytułem: „Historia sportu żużlowego w Poznaniu”. Już dzisiaj część pierwsza. Zapraszamy do lektury.

Pionier Ziółkowski

Historia speedwaya w Grodzie Przemysława sięga lat 30-tych XX wieku. Nie było jeszcze rozgrywek ligowych w naszym kraju, ale odbywały się turnieje indywidualne pod rangą mistrzostw Polski, jak to miało miejsce w Mysłowicach w 1932 i w Bydgoszczy w 1935 r. Rywalizowano najprawdopodobniej w 4 klasach: 125, 250, 350 i powyżej 350 ccm. W Mysłowicach wicemistrzem Polski został Alfons Ziółkowski, zawodnik Unii Poznań. Natomiast w stolicy Wielkopolski rozgrywano turnieje indywidualne o Złoty Kask na torach: ziemnym na Woli i na trawiastym na Ławicy.

Po wojnie sport żużlowy odradzał się w naszym kraju. W 1946 r. prawdopodobnie nie rozegrano żadnych zawodów na owalnym torze w Poznaniu, ale Gród Przemysława reprezentowała w Polsce drużyna w skład której wchodzili: słynny Jerzy Mieloch, Franciszek Nowacki, Feliks Klimaszyk i Jan Kaźmierczak.

13 kwietnia 1947 r. na stadionie na poznańskim Dębcu odbył się turniej indywidualny z okazji inauguracji sezonu motocyklowego, którego organizatorem była miejscowa Lechia. Wystartowało 47 zawodników z 10 klubów. Rozegrano 25 biegów eliminacyjnych i 6 finałowych. W obecności kilkunastu tysięcy widzów zwycięzcami poszczególnych klas zostali: 100 ccm – Józef Olejniczak (LKM Leszno), 130 ccm – Bolesław Bobrowolski (LKM Leszno), 200 ccm – Tadeusz Rutkiewicz (LKM Leszno), 250 ccm – Feliks Klimaszyk (Unia Poznań), 350 ccm – Marian Nowacki (MK Rawicz), powyżej 350 ccm – Franciszek Nowacki (MK Rawicz).

W 1948 r. zainaugurowano rozgrywki ligowe w naszym kraju, do których zgłosiło się 16 drużyn. Dziewięciozespołową ekstraklasę wyłoniono podczas wstępnych eliminacji. Każda drużyna liczyła po trzech zawodników (plus jeden rezerwowy). Zawody odbywały się w formie trójmeczów, a punktacja była taka jak obecnie. Każda drużyna miała do rozegrania cztery 9-biegowe trójmecze. Zawodnicy nie startowali na takich motocyklach jak obecnie lub choćby podobnych lecz na odpowiednio przystosowanych.

Poznań, w pierwszym sezonie zawodów drużynowych, reprezentowały dwie ekipy: Unia i Lechia. Zawodnikami Unii byli: Czesław Frąckowiak, Roman Klimaszyk i Jan Kaźmierczak, natomiast barw Lechii bronili: Czesław Balcer, Konrad Bukowski i Florian Stencel. Jednak obie poznańskie drużyny nie posiadały własnych obiektów. W Lasku Golęcińskim pierwsze zawody rozegrano 5 września 1948 r., ale nie był to obiekt, który przypominałby ten dzisiejszy.

Tabela sezonu 1948:

1. Polonia Bytom 4   11   83

2. RKM Rybnik 4   11   76

3. Polonia Bydgoszcz 4   10   89

4. Pogoń Katowice 4   8   59

5. Legia Warszawa 4   7   65

6. Lechia Poznań 4   7   2

7. CTCiM Częstochowa 4   6   58

8. SSM Gdynia 4   6   54

9. Unia Poznań 4   5   41

Ciąg dalszy wkrótce