W sezonie 2012 w rozgrywkach na najniższym szczeblu rywalizacji miało startować sześć zespołów, walcząc najpierw każdy z każdym mecz i rewanż, a potem w fazie play-off, w formie ze „szczęśliwym przegranym”. Po problemach klubu z Poznania i jego wycofaniu się rywalizacji, pozostało tylko pięć ekip. Wynika z tego, że każda drużyna w fazie wstępnej rozegra tylko 8 spotkań, z tego tylko 4 przed własną publicznością. W okresie od kwietnia do sierpnia widzowie będą mogli oklaskiwać swych ulubieńców rzadziej niż raz na miesiąc, a większa intensywność może pojawić się w końcowej fazie rywalizacji. Jest to dość niebezpieczne, gdyż jest to prosta droga do odzwyczajenia ludzi od odwiedzania żużlowych aren.
Ewentualne, tegoroczne plany reorganizacji rozgrywek mają tylko charakter tymczasowy, bo w przyszłym sezonie znów ubędzie jeden zespół (uzupełnienie I ligi do 8 zespołów). Wtedy organizowanie rozgrywek, nadal ciekawej i potrzebnej II ligi, dla kwartetu zespołów będzie przypominało rozgrywki w krajach żużlowo egzotycznych, gdzie ryk motorów jest słyszany tylko od wielkiego święta. Jak powszechnie wiadomo to liga jest magnesem dla kibiców, a turnieje towarzyskie, czy międzynarodowe zawody niższej rangi cieszą się coraz mniejsza popularnością. Częstotliwość występów ulubionej drużyny jest bardzo istotna dla każdego kibica i na wpływ na frekwencję na trybunach.
Parę lat temu pojawiła się  moda na zapraszanie zagranicznych zespołów do II ligi, co miało na celu zwiększyć liczebność tej ligi, jak i zadbać o rozwój żużla w krajach, gdzie jest on mniej popularny. Pomysł był ciekawy, kibiców interesowały występy nowych drużyn, szczególnie  z jeźdźcami ze Wschodu, którzy popisywali się walecznością i odwagą. Z biegiem czasu okazywało się, że zagraniczne kluby stawały się mało wiarygodnym partnerem, pojawiały się problemy z wypłatami dla zawodników, przekraczaniem granic krajów z poza Unii Europejskiej, a międzynarodowość traciła swoje znaczenie, bo te drużyny masowo były wzmacniane przez polskich jeźdźców i to na pozycji liderów. Tak naprawdę jedynym klubem, który osiągnął sukces i pozytywnie wpłynął na rozwój ligi jest Lokomotiv Daugavpils.
Kryzys gospodarczy, to nie jest okresem, gdy nowi sponsorzy garną się do przeznaczania funduszy na sport zawodowy, szczególnie w nowopowstałych ośrodkach, bez ugruntowanej pozycji sportowej. Utworzenie nowych klubów lub reaktywacja zawieszonych sesji jest bardzo trudne, więc ciężko oczekiwać, że uda się uzupełnić II ligę o nowe twory. Polski żużel ma dziwną strukturę „odwróconej piramidy”, gdzie w najwyższej klasie rozgrywek występuje najwięcej zespołów, niż w niższych ligach. Najlepszym układem, który występuję w większości dyscyplin, jest model „tradycyjnej piramidy” oparty na masowości rozgrywek oraz elitarności najwyższej klasy, do której ciężko się dostać, a bycie na tym szczeblu zapewnia ogromne zyski. Natomiast niższe ligi głownie odpowiadają za szkolenie adeptów.
Problem z odpowiednią ilością zespołów w poszczególnych ligach pojawia się przed każdym sezonem. Obecne zmiany rozmontowały poprzedni, „idealny” system trzech lig po 8 zespołów. Przy 10 zespołowej ekstraklasie i braku nowych zespołów utrzymywanie kadłubowej II ligi mija się z celem. Dlatego już dziś należy rozpocząć debatę, a w konsekwencji pracę nad sprawiedliwym, ciekawym systemem ligowym połączonej I z II ligą. Ciekawy system powinien wiązać się w walką do samego końca o ekstraklasę, ale i nie doprowadzał do sytuacji, że słabsze drużyny kończą rozgrywki na początku wakacji.