Od czasu triumfu  Lionela Van Praaga w 1936 roku w pierwszym jednodniowym finale Indywidualnych Mistrzostw Świata na Żużlu do annałów historii tego sportu zapisało się wielu słynnych mistrzów, których nazwiska nie są tajemnicą dla każdego szanującego się kibica żużlowego: Australijczyk  Jack Young (IMŚ 1951/52), Nowozelandczycy  Barry Briggs (1957/58/64/66) i  Ivan Mauger (1968/69/70/72/77/79), Duńczycy  Ole Olsen (1971/75/78), Hans Nielsen (1986/87/89/95) i Nicki Pedersen (2003,2007,2008), Szwedzi  Ove Fundin (1956/60/61/63/67) i  Tony Rickardsson (1994/98/99/01), Anglicy  Peter Collins (1976) i  Mark Loram (2000), czy Polacy Jerzy Szczakiel  (1973) i  Tomasz Gollob (brązowy medalista z roku 1997/1998/2001/2008 i srebrny 1999).

----------------------------------------------------------------------------------------------

Profesor z Oxfordu - Hans Nielsen

 

Po 59 latach od rozegrania pierwszego finału MŚ radykalnie zmienił się sposób wyłaniania najlepszego żużlowca globu. Jednodniowy turniej zastąpiono cyklem 6 turniejów rozgrywanych na 6 różnych torach. Debiut formuły Grand Prix przypadł na 20 maja 1995 roku, kiedy to na torze Stadionu Olimpijskiego we Wrocławiu, w obecności 30 tysięcy rozentuzjazmowanych fanów, pierwszym historycznym zwycięzcą został Tomasz Gollob. I choć wówczas 24-letni Polak pokonał w finale samego Hansa Nielsena, to jednak w klasyfikacji generalnej całego cyklu ostatnio słowo należało do duńskiego czempiona, który na londyńskim Hackney po raz czwarty sięgnął po koronę mistrza świata, a jako pierwszy w mistrzostwach rozgrywanych według nowego formatu.

 

                        ---------------------------------------------------------------------------

                                                       Billy Hamill - IMŚ 1996.

W następnych 4 latach Nielsen nadal był jednym z głównych żużlowych aktorów, ale pałeczkę lidera światowego żużla przejęli od niego młodsi, żądni sukcesów rywale. Jednym z takich młodych "wilków" był Amerykanin Billy Hamill. Co prawda w połowie rywalizacji w 1996 roku tracił on do Nielsena aż 23 punkty, ale dzięki zwycięstwom w GP Szwecji i Danii (ostatni turniej tamtego sezonu!) oraz 3 miejscu w GP Wielkiej Brytanii zdołał na finiszu zgromadzić o 2 "oczka" więcej od Duńczyka.

Tytuł mistrza świata pozostał w amerykańskich rękach także w 1997 roku, bo fenomenalnie jeżdżący przez cały sezon Greg Hancock zdobył 118 punktów, a drugi w klasyfikacji Hamill "tylko" lub "aż" 101. Po pierwszy brązowy medal w karierze sięgnął Tomasz Gollob, który zanotował w całym cyklu jedno zwycięstwo - w GP Szwecji.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------

                                     Hancock w walce z swoim rodakiem - Hancockiem.

Od 1998 roku nastąpiła era Tony'ego Rickardssona. Szwed, który w trzech poprzednich sezonach okupował lokaty w pierwszej "czwórce", tym razem wybił się ponad resztę stawki dominując od pierwszego do ostatniego turnieju pozbawiając rywali złudzeń, a kibiców emocji. Życiowy sukces odniósł jego rodak  Jimmy Nilsen, który zdobył "srebro", a "brąz" po raz drugi przypadł Gollobowi (jedno zwycięstwo w GP Polski). Od tego roku dyrektor GP Ole Olsen wprowadził znaczne modyfikacje w formule rozgrywania turniejów, które odtąd odbywają się według systemu "knock-out" promującego pierwszych dwóch, a eliminującego trzeciego i czwartego zawodnika w wyścigu. Powiększono też liczbę uczestników GP z 18 do 24.

Rickardsson umocnił swoją pozycję na żużlowym Olimpie i w roku 1999, choć tym razem o miano tego najlepszego toczył niesamowity bój z Tomaszem Gollobem. Zwycięstwo w ostatniej, dramatycznej odsłonie GP w Danii zapewniło mu ostateczny triumf, choć należy pamiętać, że Gollob (zwycięzca GP Czech i Polski) przystąpił do tego turnieju z niezaleczoną kontuzją obojczyka.

      ------------------------------------------------------------------------------------------------

                                          Tony Rickardsson  - legenda speedwaya.

Pech prześladował naszego zawodnika i w następnym sezonie. Defekty w kluczowych momentach turniejów, kolejna kontuzja odniesiona w wyniku wypadku samochodowego sprawiły, że Gollob uplasował się na 7 pozycji. Nowym mistrzem świata AD 2000 został niespodziewanie Anglik Mark Loram, któremu 102 punkty wystarczyły do zajęcia pierwszej lokaty. 95 punktów zgromadził Hamill, a 94 Rickardsson, który szanse na tytuł zaprzepaścił w GP Danii, gdzie na skutek błędnej decyzji sędziego został wykluczony z wyścigu 19 zamiast Stefana Danno, który był sprawcą kolizji obu zawodników. Tej straty (tylko 7 punktów w tym turnieju) Szwed nie zdołał już nadrobić.

W 2001 roku na tron mistrzowski powrócił ponownie Rickardsson zdobywając w klasyfikacji generalnej 121 punktów (rekord GP), na którego dorobek punktowy złożyły się punkty za dwa zwycięstwa, dwa 2 miejsca, jedno 4 i 5. Świetnie spisywał się też  Jason Crump (113 punktów). Australijczyk zdobył 5 punktów w otwierającym cykl 2001 turnieju GP Niemiec, ale później 5 razy zajmował miejsca na podium! Tomasz Gollob, mimo zwycięstwa w GP Niemiec, po raz trzeci w karierze musiał zadowolić się brązowym medalem. Polscy fani liczą jednak, że najlepszy czas dla polskiego zawodnika dopiero nadchodzi.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Przyjaciele z toru - Adams i Crump.

 

W roku 2002 pierwszy raz w historii GP wykroczyło poza granice Europy, jadąc do ogległej Australii. W sumie rozegrano dziesięć turniejów. Ponownie triumfował Tony Rickardsson, bijąc rekord - zdobywając 181 punktów. Drugie miejsce, rzutem na taśmę, wywalczył Jason Crump. Australijczyk dopiero w ostatnim turnieju wyprzedził swojego rodaka - Ryana Sullivana. Tomaszowi Gollobowi nie wiodło się najlepiej. Ostatecznie zajął siódme miejsce. Dobrze spisał się za to Krzysztof Cegielski, który zyskał uznanie w oczach BSI i także na sezon 2003 otrzymał stałą "dziką kartę".

W roku 2003 byliśmy świadkami sporej niespodzanki. Wbrew przedsezonowym spekulacjom Tony Rickardsson nie pobił rekordu legendarnego Ivana Maugera. Szwed zakończył cykl na trzecim miejscu. Srebro "znowu" wywalczył Australijczyk Jason Crump. Mistrzem świata niespodziewanie został Duńczyk Nicki Pedersen. Nasz najlepszy żużlowiec Tomasz Gollob nie radził sobie najlepiej, choć ostatecznie zakończył GP o miejsce wyżej niż w 2002 roku. Dobrze spisał się Piotr Protasiewicz, który ostatecznie uplasował się na jedenastej pozycji. Na początku rywalizacji zachwycał debiutant Tomasz Bajerski. Niestety pod koniec było już bardzo słabo. Sporego pecha miał ostatni z pełnoprawnych Polaków. Dość dobrze spisujący się w pierwszych dwóch turniejach "Cegła" uległ w czerwcu poważnemu wypadkowi i nie wrócił na tor. W wyniku wypadku doznał urazu kręgosłupa i walczył o powrót do zdrowia. Z "dziki kartami" w sumie wystartowało pięciu Polaków. Warto tu odnotować występ Jarosława Hampela, który tuż po wywalczeniu indywidualnego mistrzostwa świata juniorów bez respektu rozprawił się z jeszcze wtedy aktualnym mistrzem świata - Tony Rickardssonem, który w wyścigu ostatnej szansy musiał uznać wyższość młodego Polaka. Zresztą to w dużej mierze zadecydowało, że "Ricki" stracił szanse na obronę korony...

W roku 2004 wreszcie upragniony tytuł wywalczył Jason Crump. Australijczyk przez kilka lat dobijał się po złoty medal, ale ciągle coś stawało na przeszkodzie. Polskim kibicom sporo radości dostarczył Jarosław Hampel. Żużlowiec z Wrocławia doskonale zaprezentował się w turniejach na praskiej Markecie i Stadionie Olimpijskim, gdzie zajmował drugie miejsca. Mimo, że wystartował w ośmiu turniejach a nie dziwięciu, jak wszyscy, zdołał zająć miejsce w czołowej ósemce i w przysżłym roku także zobaczymy go w walce o tytuł mistrza. Drugi z naszych reprezentantów Tomasz Gollob na początku nie radził sobie najlepiej. Końcówka była jednak wspaniała i fani znad Wisły żałowali, że nasz najlepszy żużlowiec nie prezentował tak przez cały sezon. Nie najgorzej spisywał się Piotr Protasiewicz, który ostatecznie uplasował się na piętnastej pozycji.

Rok 2005 to sezon, od którego zaczęła obowiąazywać nowa formuła rozgrywania zawodów. W stawce każdych zawodów znajdowało się 15 stałych uczestników oraz jeden żużlowiec z "dziką kartą". Od tego roku zawody liczš 20 biegów, po których rozgrywano półfinały i finał. Sam cykl został zdominowany ponownie przez Tony'ego Rickardssona, który zdobył swój szósty tytuł mistrza świata. Zwyciężył przy tym w sześciu z dziewięciu rozgrywanych rund. Polacy nie wypadli za dobrze. Tomasz Gollob zakończył sezon na siódmym miejscu. Jednak wart podkreślenia jest fakt, że "Chudy" wygrał po raz czwarty z rzędu Grand Prix Polski rozgrywaną na torze w Bydgoszczy. Jarosław Hampel cykl zakończył na jedenastym miejscu. "Mały" dwa razy awansował do finałów - w Wielkiej Brytanii i Czechach. Zajął w nich odpowiednio drugie i trzecie miejsce. Bardzo słabo spisał się za to Tomasz Chrzanowski. "Chrzanoś" tak naprawdę nie zachwycił w żadnej z rund i zajął ostatnie miejsce, jeśli chodzi o stałych żużlowców GP.

Rok 2006 jest ważny ze względu na fakt, że po raz ostatni w cyklu startuje Wielki Mistrz - Tony Rickardsson. Szwed po raz ostatni pojawił się w Grand Prix Danii, które rozegrano 24 czerwca. W tym samym Grand Prix z bardzo dobrej strony pokazał się Hans Andersen, który wygrał zawody na Parken Stadium. Od tego momentu "Ando" zastępował Szweda w GP, gdyż Rickardsson doznał przykrej kontuzji i przedwcześnie zjechał z toru. Jednak nawet Andersen nie był w stanie powstrzymać, będącego we wspaniałej formie, Jasona Crumpa. Australijczyk sięgnął po swój drugi tytuł w karierze. Wygrał przy tym pięć rund GP. W roku 2006 została też przerwana dominacja Tomasza Golloba w Bydgoszczy. Tym razem zawody na stadionie Polonii wygrał Nicki Pedersen. Sam Gollob zakończył cykl na ósmym miejscu, a najlepsze wyniki osiągnął w Krsko, Eskilstunie oraz Bydgoszczy - trzecie miejsca. Tuż za nim znalazł się Jarosław Hampel. "Mały" dobre występy przeplatał słabymi. W efekcie był na "pudle" we Wrocławiu i Cardiff, by Danii zdobyć 2 punkty. W cyklu ścigał się także Piotr Protasiewicz. Jednak jego występy to wielka kompromitacja. "PePe" był najgorszym zawodnikiem GP sezonu 2006. Zdobył tylko 31 punktów.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Pedersen pierwszy tytuł IMŚ wywalczył w 2003 r.

W 2007 roku wszyscy spodziewali się pochodu Jasona Crumpa po trzeci tytuł czempiona. Tymczasem już pierwsze zawody, które rozegrano w Lonigo, pokazały, że Australijczyk w tym sezonie nie będzie taki mocny. We Włoszech swoją jazdą zachwycił Nicki Pedersen. Duńczyk okazał się także najlepszy w kolejnej rundzie i już wiedzieliśmy, kto jest głównym kandydatem do zdetronizowania "Crumpiego". Wprawdzie do walki włączył się także Leigh Adams, jednak żużlowiec z Antypodów nie zagroził duńskiemu "Powerowi". Pedersen wygrał jeszcze zawody w Czechach i Słowenii. Wtedy jasne było kto jest nowym mistrzem. Jednak ostatnie zawody, które rozegrano w Gelsenkirchen, były ważne dla całej stawki ze względu na ogromną premię za zwycięstwo - 100 tys. dolarów. Czek na taką kwotę powędrował w końcu do Andreasa Jonssona. Rok 2007 to także sezon, w którym po raz pierwszy od paru lat, mieliśmy szansę na medal. Jednak ostatecznie Crump okazał się lepszy od Tomasza Golloba, który musiał się zadowolić czwartym miejscem. Polak powrócił za to na tron w Bydgoszczy. W cyklu utrzymał się także Rune Holta. Dobrze, jak na debiutanta, prezentował się Wiesław Jaguś. Polak ostatecznie zajął jedenaste miejsce. Najsłabiej z Polaków wypadł Jarosław Hampel. "Mały" miał jendak ogromnego pecha, gdyż w momencie gdy odzyskał kontuzję, nadarzyła mu się przykra kontuzja. Wyeliminowała go ona z jazdy w trzech turniejach. Warto także podkreślić dobry start Krzysztofa Kasprzaka z "dziką kartą" w Bydgoszczy. "Kasper" na obiekcie Polonii zdobył drugie miejsce. Dobra jazda leszczynianina została zauważona przez działaczy FIM, którzy zaprosili go do SGP 2008.

Rok 2008 to kolejny mistrzowski tytuł Pedersena. Natomiast do ostatniej rundy trwała walka o pozostałe medale. Ostatecznie srebro zawisło na szyi Jasona Crumpa, a brązowy medal powędrował do Tomasza Golloba. Sezon w GP zakończył się jednak wielkim skandalem, gdyż ze względu na błędy organizacyjne, trzeba było odwołać GP na Arena AufSchalke w Gelsenkirchen. Turniej przeniesiono do Bydgoszczy, gdzie Gollob nie miał sobie równych i tym samym zdobył brązowy "krążek". Warto dodać, że "Chudy" wygrał także dodatkowy wyścig Super Prix, w którym jechali zwycięzcy rund rozegranych na sztucznych nawierzchniach. W najlepszej ósemce na koniec sezonu utrzymał się także Rune Holta. Jednak dopiero czternaste miejsce zajął Krzysztof Kasprzak. Jeśli chodzi o stałych uczestników, to "Kasper" pokonał tylko Lukasa Drymla.

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Czy Tomasz Gollob doczeka się tytułu IMŚ?